Skarga kasacyjna

Warszawa dnia 30 czerwca 2023 r.

Naczelny Sąd Administracyjny

za pośrednictwem

Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie

Strona skarżąca: Budowlani Sp. z o.o.

ul. Kwiatowa 12, 00-123 Warszawa

reprezentowani przez adwokata Jana Kowalskiego

Kancelaria Adwokacka Kowalski i Wspólnicy

ul. Polna 22, 00-223 Warszawa

Strona przeciwna: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

Skarga kasacyjna

W imieniu Budowlani Sp. z o.o. na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wnoszę niniejszym skargę kasacyjną od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 15 maja 2023 r. II SA/Wa 1234/22, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 marca 2023 r., Znak: IAS.4150.1.2022, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2022 rok, z powodu rażącego naruszenia przepisów postępowania, bezpośrednio godzącego w zasadę praworządności i wnoszę o uchylenie wskazanego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego z dnia 15 maja 2023 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Budowlani Sp. z o.o. jest polską spółką prawa handlowego zajmującą się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, świadczeniem kompleksowych usług budowlanych, w tym usług kwalifikowanego nadzoru i montażu. Jedynym wspólnikiem Spółki jest Construction GmbH - spółka niemiecka. W dniu 1 stycznia 2022 r. pomiędzy wyżej wskazanymi podmiotami została zawarta umowa zlecenia, mocą której Construction GmbH zleciła Budowlani Sp. z o.o. wykonywanie czynności kwalifikowanego nadzoru i montażu na budowie prowadzonej w Berlinie. Zawarty kontrakt budowlany, w odróżnieniu od uprzednio, a także następnie zawieranych przez Wnioskodawcę, charakteryzował się kilkoma cechami istotnymi z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy. W powołanej umowie została określona wysokość wynagrodzenia za świadczone usługi w postaci stałej opłaty za osobodzień (praca jednego pracownika przez jeden dzień na budowie). Powyższa kwota była ustalana w oparciu o szacunkowe koszty pracy jednego pracownika dziennie, jego delegacji z Polski i pobytu na terenie Niemiec oraz na podstawie przybliżonych wartości pracy świadczonej w trzech miejscach, tj. Niemcy, Francja i Polska. W dniu 1 lipca 2022 r. pomiędzy stronami wskazanego kontraktu zostało zawarte dodatkowe porozumienie (aneks), w którym wprowadzono limity łącznej liczby osobomiesięcy dla kontraktu. Ustalono, iż w przypadku nieprzekroczenia łącznej liczby 100 osobomiesięcy będą obowiązywać nowe, wyższe stawki cenowe dla kontraktu. W razie przekroczenia tej liczby - pozostają w mocy dotychczasowe stawki wynagrodzenia, zaś w momencie przekroczenia liczby 150 osobomiesięcy - ustalone dotychczas wynagrodzenie ulegnie obniżeniu o 10%. W okresie kolejnych kilku miesięcy po zawarciu przedmiotowego aneksu do umowy wnioskodawca, na skutek konieczności zachowania terminów kontraktu z podwykonawcami (m.in. kontrahentami francuskimi), w połączeniu z mniejszą wydajnością pracy delegowanych pracowników nieposiadających dostatecznej praktyki w realizacji tego rodzaju kontraktów, został zmuszony do delegowania większych niż dotychczas ilości pracowników. Kolejno, w okresie od lipca 2022 r. do grudnia 2022 r., łączna liczba pracowników zatrudnionych przy realizacji przedmiotowego kontraktu przekroczyła 150 osób (osobodni). Po ustaleniu tego faktu w końcu grudnia 2022 r. (roczne rozliczenie kontraktu) - zgodnie z porozumieniem z 1 lipca 2022 r. - Budowlani Sp. z o.o. musiała wystawić faktury korygujące do faktur wystawionych Construction GmbH, zawierających ceny dotychczasowe - tak, aby wykonać porozumienie o niższych cenach na wypadek przekroczenia maksymalnej liczby osobomiesięcy. W zeznaniu wstępnym (CIT-8) o wysokości dochodu osiągniętego w 2022 r. Wnioskodawca wykazał: - przychody: 1 000 000 zł, - koszty uzyskania przychodów: 900 000 zł, - dochód: 100 000 zł, - podatek dochodowy: 19 000 zł. Przedmiotowe rozliczenie zawierało wyżej wskazane faktury korygujące dla Construction GmbH. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Pierwszy Urząd Skarbowy w Warszawie zakwestionowano ww. rozliczenie spółki i decyzją z dnia 10 lutego 2023 r. Znak: 1432/CIT/2023, została określona wysokość podatku dochodowego w kwocie 25 000 zł. Powodem zwiększenia potencjalnych dochodów spółki było zakwestionowanie zasadności wystawienia faktur korygujących dla Construction GmbH, co, zdaniem urzędu skarbowego, wypełniło znamiona przepisu art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. Nr 2587, poz. 2587 z późn. zm.). Od przedmiotowej decyzji wniesiono odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję urzędu skarbowego. W uzasadnieniu obie instancje organów skarbowych oparły się na identycznym toku rozumowania. Przyjęły, iż spółka polska udzieliła spółce niemieckiej, jako swojemu wspólnikowi, nieuzasadnionego - w świetle prawa podatkowego - rabatu, co oznaczało celowe zaniżenie przychodów do opodatkowania. Zdaniem obu instancji na tak ustalony stan prawny wskazywały następujące okoliczności realizacji kontraktu: - ujemny wynik realizacji kontraktu po stronie polskiej, - wystawienie faktur korygujących dopiero w grudniu 2022 r., - brak wzajemności w zastosowaniu obniżki cen (podwyżki) ze strony spółki niemieckiej, - udzielenie rabatu wyłącznie swemu wspólnikowi. Na skutek skargi wniesionej przez Budowlani Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe decyzje administracyjne - wyrokiem z 15 maja 2023 r. II SA/Wa 1234/22 Sąd ten skargę oddalił, przyznając w całości rację organom skarbowym. W uzasadnieniu wyroku, w zakresie opisu stanu faktycznego, WSA stwierdził m.in., że „należy zwrócić uwagę, iż w pierwotnej umowie z dnia 1 stycznia 2022 r. została w sposób precyzyjny określona cena tzw. osobomiesiąca kalendarzowego za świadczenie usług. Umową z dnia 1 lipca 2022 r. spółka, bez podania żadnej przyczyny, wyraziła zgodę na warunki drugiej strony i zmianę pierwotnych ustaleń umowy, które były dla niej wybitnie niekorzystne”. W dalszej części uzasadnienia wyroku WSA podniósł, że „porozumienie z 1 lipca 2022 r. nie było poprzedzone żadnymi negocjacjami oraz że: - za zasadny uznać należy wniosek, iż żaden inny podmiot nie wyraziłby zgody na zawarcie tak niekorzystnego dla siebie kontraktu, gdyby nie powiązania kapitałowe istniejące między spółkami, - wyłącznie kontrakt pierwotny (z 1 stycznia 2022 r.) miał podstawowe znaczenie dla potrzeb podatkowych”. W zakresie odrębnego zarzutu skargi dotyczącego nieuznania przez organy podatkowe za koszt uzyskania przychodów kosztów w wysokości 50 000 zł na zakup urządzeń (komputery, drukarki), błędnie zaksięgowanych przez skarżącego w rezerwy, WSA uznał, iż przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. Nr 106, poz. 1002 z późn. zm.) nie mogą stanowić podstawy kwalifikowania określonych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów (a więc zgodnie z wnioskami skargi). Jednakże dalej zauważył, iż organy podatkowe poprawnie uznały, że kwota 50 000 zł nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów, nie zostały bowiem spełnione przesłanki, o których mowa we właściwym przepisie. W dalszej części WSA nie wskazał jednak wprost ani o jaki przepis chodzi, ani też o jakie przesłanki (niespełnione). W świetle wyżej przedstawionego stanu faktycznego oraz uzasadnienia wyroku WSA i rozstrzygnięć organów podatkowych obu instancji, należy stwierdzić, iż wyrok WSA - poprzez utrzymanie w mocy orzeczeń organów podatkowych, w których nastąpiło naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy - rażąco naruszył prawo, sanując naruszenie prawa przez organy podatkowe i z tego względu należy uznać, że ani organy podatkowe, ani WSA nie zebrały i nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego istotnego dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z tych względów wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku sanującego rażące naruszenie prawa w sposób sprzeczny z podstawowymi zasadami państwa prawa i praworządności należy uznać za konieczne i w pełni uzasadnione.